O blog das mulleres literatas

“Le temps s´en va!”

octubre 4, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 10:18 am

al_idrisi

Decidiuse que a terra era plana.

Foi ferinte romper os esquemas…Un Martin Soarez desgarrador, transportando a pesada coita en cada cobra, chorando polo amor non correspondido da súa Senhor? ou un Martin Soarez que se centra na teoría para crear unha cantiga que non sente?

Decidiuse que a terra era plana, que o choro pola fremosa muller non era máis que o resultado da disposición de distintas técnicas literarias.

Eu non sei, non quero crer que se escribe o que non se sente. Non.

Eu sei que Martin Soarez morreu de amor.

Eu sei que Afonso VI lle regalou un nome potente, inesquecible, brusco e cheo de beldade á súa filla. Urraquiña lle chamaba. Que a quixo tanto como para entregarlle o reino de Galicia.

Eu sei que a doncela foi a Vigo, a ver seu amigo.

E ó fin, rompo o fol das miñas meixelas cun sorriso de orella a orella… sei que si, que a terra é redonda e que o foi así sempre…

elenaveiga

 

julio 24, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 6:39 pm

Tarsila Do Amaral

¨Aprendín co meu fillo de dez anos

que a poesía é o descubrimento

das cousas que non vin nunca¨.

Oswald de Andrade desligouse do metaforismo abstracto.

Creaba poesía, oraba frases con moito peso (dunhas tres ou catro toneladas).

Xa se sabe que hai xente que con pouco di moito, e xente que con moito di pouco.

Oswald foi dos primeiros. Tarsila tamén.

Alguén dixo máis que Tarsila do Amaral con círculos concéntricos de cor laranxa?

Quedei tirada na herba mirando ó ceo, o ceo dos círculos concéntricos laranxa; de África, de  Brasil e da Rúa do Vilar nº 19 en Santiago.

elenaveiga

Pois, xa sabedes, tedes ata o 31 de xullo para acudir á exposición da obra de Tarsila do Amaral (¨a caipirinha vestida por Poiret¨, segundo dicían).

 

julio 22, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 8:29 am

remedios varo mujer saliendo del psicoanalista

 

Remedios Varo gastou unha morea de cartos.

Fíxose unha ludópata intencionada, adicta ó xogo freudiano da psicoanálise.

Cada tarde ás 19:47 (nin minuto arriba, nin minuto abaixo) agarraba a corda da campaíña violeta situada máis alta do normal. E agardaba mirando aquela porta vermella e todo o que ela supoñía…

Os ¨bos días teña vostede mentres que a viaxe sexa breve¨ que precedían ao hipnotismo:

¨Que importa se perdemos

o conflicto das horas

os traballos e os días

ou as flores do mal

agora non hai tempo

nin espazos absolutos

nin partículas sólidas de índole

elemental¨.

Gustáballe tanto estar deitada naquel diván de orixe oriental namentres Luz Pozo espía a súa mente…

 ¨nin partículas sólidas de índole elemental¨.

Ó saír da terapia sentíase un ente irreal que vía como caía Pozo abaixo a cabeza da autoridade que xa non existía.

Sublime liberdade pictórica, mental, irreal (case sempre).

elenaveiga

 

julio 11, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 4:45 pm

Richard_II_meets_rebels

 Lía sentada naquela cadeira enfundada en tela de saco.

O cheiro daquela tela transportábaa a outras épocas. Épocas de trobadores, de fornidos homes vestidos con armadura, pelexando, montados a cabalo.

Agardaba polo seu batido de leite merengada do século XXI, actual, e vía Guenebras, Lanzarotes, Isoldas… confundíndose con aqueles outros viandantes actuais, na Rúa Nova.

Ela era actual pero gustáballe ler aquel libro medieval. Ver como o que as mulleres plasmaran en formato dixital fora sacado á realidade, tocalo.

E así,  sentada naquela cadeira enfundada en tela de saco acordábase da parteira que metera a súa man na pantalla, remexendo os píxeles, dispoñéndoos sobre do papel.

Deuse de conta da posibilidade de que Artur chatease en Internet, espertando do seu sono.

elenaveiga

 

Adeus, contadoras de historias mayo 20, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 10:13 am

pintura de um lago azulE pasou o tempo como sempre pasa. Acabou o curso e a bitácora quizais non se actualizará ata o próximo curso. Ao mellor Elena, Antía, Uxía ou Lu aporten algo no verán ao caderno. O problema vai ser continuar o curso próximo. A bitácora manterase se hai un grupo de alumnas/os -polo menos dez- que escollan literatura do século XX e, tal e como están as cousas na promoción da materia, vai ser difícil.

“Mulleres literatas” é un blog -á súa maneira- que se actualizou o máis regularmente posíbel durante dous cursos -non é actividade única senón máis ben a máis curta- e que naceu dentro da concepción da aula como oficina literaria. As novas tecnoloxías foron as ferramentas idóneas para enganchar o grupo e introducilo nunha especie de labirinto onde cada un/unha traballa contento utilizando diferentes códigos artísticos: o texto literario, a imaxe en varios formatos, a pintura, a escultura, o teatro, o cine e a música.

As primeiras “Mulleres literatas” -todas mulleres, por iso o nome- fóronse co curso:

Lucía, a dos Lilás

Goretti, a das sílabas azuis

Uxía, a das moreiras das tardes de sol

Vanessa, a das verdes paisaxes

Ánxela, a da escrita de grilandas

Comezou outro curso e chegou un grupo novo e máis numeroso formado por mulleres e homes que seguiron traballando no blog coa mesma denominación sen problema. Non temeron á páxina en branco. Mais outra volta cobra vixencia o verso de Villon, “le temps s´en va, mes dames”.

Remata o curso con alegría polo cultivo sincero e ás veces virtuoso da palabra, mais co pesar que provoca sempre a despedida.

Contra toda unha serie de factores negativos que fan que cada vez se lea menos, a esperanza de que naza no próximo curso un novo grupo de “Mulleres literatas” fica sempre.

É certeiro o verso de Villon, mes dames. O tempo precipítase sempre, mais aínda que os cursos acaban fican as obras co recendo de vós.

A viaxe remata e procuramos a despedia no soneto “Salut” de Mallarmé, entendido como un brinde e un balance:

Navegamos, oh meus diversos

Amigos, eu xa sobre a popa

Vós sobre a proa orgullosa que corta

A corrente de raios e de invernos.

Soidade, recife, estrela

Non importa onde nos leva

O branco cuidado da nosa vela.

Para vós, amantes da sombra da camelia.

Concha Delgado

 

O TEMPO DO PINCHACARNEIRO INMORTAL mayo 19, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 1:08 pm

-2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O ventre da memoria díxome que todo foi coma unha ensoñación efémera.

O ventre da memoria díxome que todo foi un pinchacarneiro, cambadela, capitón, pirueta, viravolta… xogo de sinónimos que pronuncio a modo de imaxe de Diane Arbus.

O ventre da memoria di que os pinchacarneiros morren unha vez que rematan.  Unha vez que pasaches o traballo de axeonllarte, de chantar a cabeza na herba, de impulsar o cu, o pinchacarneiro morre.

Pois eu difiro: NON, OS PINCHACARNEIROS NON MORREN!

Para min endexamais morrerá ese tempo do pinchacarneiro.

Tempo no que vexo imaxes sensuais que me brinda Bouza-Brey, delirios deliciosos manuelantonianos, alegrías tristes de Castelao, formigas embafadas que mata Ferrín.

Tempo no que vexo imaxes melosas que brotan no meu maxín ó ser regadas pola mellor xardineira que endexamais coñecín.

Morrer?que ha morrer!

O tempo do pinchacarneiro será un punto brillante e inmortal do meu ser, mulleresliteratas inmortais.

 

elenaveiga

 

mayo 3, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 9:36 pm

siega23_preview

Neruda foi para el o encargado de destetalo e mostrarlle un novo camiño que o levaría a deixar o leite proteínico do mundo real e imbuirse do viño místico-poético.

 

Ás veces pasábase coas beberaxes non terrenais e creaba poemas que nada tiñan que ver cos esbozos en prosa, cos esquemas do posterior parto literario… pasáballe sempre, iso di el.

 

Mais, o seu don fai que eses poemas non buscados fagan memoria de algo que nunca dixo e fique abraiado cando corrixe o verso ¨porque sabes como é o centeo por dentro¨.

 

Crese rigorosamente humano, pero sinto dicir que non…

Álvarez Torneiro é o habitante único de todo o campo segado, o exemplar.

 

elenaveiga

 

Ridículas. abril 27, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 7:49 pm

ophelia

 

 

 

 

 

Húmido. Pálpebra. Cardíaco. Énfase.

Fixo uns esbozos ridículos de verbas esdrúxulas naquel pano de mesa namentres que agardaba por unha persoa, unha persoa ninguén, un ¨pessoa¨. E firmou: Ophelia.

Sabía que os seus versos amorosos non ían estar á altura da pluma daquel seu amado… mais, non llos ía ensinar…

As pálpebras húmidas de enfático movemento cardíaco eran ridículas, e formaban un ente ridículo. Gardounas naquel pano dobrado e non as entregou… Así, ela tamén foi ridícula…

 

 

 

 

 

 

Todas as cartas de amor são

Ridículas.

Não seriam cartas de amor se não fossem

Ridículas.

Também escrevi em meu tempo cartas de amor,

Como as outras,

Ridículas.

As cartas de amor, se há amor,

Têm de ser

Ridículas.

Mas, afinal, Só as criaturas que nunca escreveram

Cartas de amor

É que são Ridículas.

Quem me dera no tempo em que escrevia

Sem dar por isso Cartas de amor

Ridículas.

 A verdade é que hoje

As minhas memórias

Dessas  cartas de amor

É que são

Ridículas.

 (Todas as palavras esdrúxulas,

Como os sentimentos esdrúxulos),

São naturalmente

Ridículas).

                Pessoa.

elenaveiga

 

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 9:21 am

Celso Emilio Ferreiro ten unha gran habilidade para escribir o acontecido no seu tempo, a dor de Galicia durante a Guerra Civil, despois desta, etc. por isto a súa poesía é socialrealista. Un modo de ver a visión da nosa terra naqueles anos, desde unha perspectiva tan irónica que ata feren a súas verbas, por esta razón Celso Emilio sempre estará presente na nosa literatura.

MUIÑEIRA REBELDE

 

Baila, Galicia, baila

Ailalelo, ailalalo…

 

E Galicia bailou

durante centos de anos

un baile sometido

ao son que lle tocaban

as gaitas dormideiras

i os pandeiros sonámbulos.

 

Mais istes tempos tristes

son tempos xa pasados.

Xa rematou a festa

agora non bailamos,

nin o ailalalelo,

nin o ailalalalo,

que bailamos a danza

dos libres homes bravos:

testa erguida, voz rexa,

duro andar, firme paso,

camiño do futuro,

brazo, con brazo,

todos xuntos,

cantando.

 

Un exemplo da súa poesía, na que se reflicte a situación de Galicia, que esperemos que non se volva a repetir, que agora as muiñeiras bailanse, pero se bailan por gusto, por tradición, por amor a Galicia, o amor a Galicia como o que sinten estes homes ao defendela.

 

 

 

CEF

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 9:18 am

As últimas clases dedicámolas a saber un pouquiño máis sobre o de Celanova , Celso Emilio Ferreiro .

Foron un ratos entretidos ,  todos fomos partícipes na lectura de poemas deste autor , e así despois de xa leer algúns podemos dicir que a súa poesía está chea de sentimento , que persoalmente gústame .

Persoalmente gustoume  “Mensaxe dende o silencio” do libro O Soño Sulagado , que se centra no tempo todo pasa e nada queda, na época de posguera  fría e dura .

 

Florbela

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 9:09 am

Ser poeta é ser mais alto

É ser maior Do que os homens!

Morder como quem beija!

É ser mendigo e dar como quem seja

Rei do Reino de Áquem e de Além Dor!

É ter de mil desejos o esplendor

E não saber sequer que se deseja!

É ter cá dentro um astro que flameja,

É ter garras e asas de condor!

É ter fome, é ter sede de Infinito!

Por elmo, as manhãs de oiro e de cetim…

É condensar o mundo num só grito!

E é amar-te, assim, perdidamente…

É seres alma, e sangue, e vida em mim

E dizê-lo cantando a toda a gente!

 Florbela elixe nos seus poemas un camiño persoal e solitario: a lírica amorosa intensa, sensual e ardente. Desprázase cara ó placer, a carne e la entrega. Destaca na súa obra “As espiñas da rosa”, unha coleción de sonetos que traduciu ó español Anxo Guinda.


 


Raquel


 


 

 

abril 24, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 8:08 am

MONÓLOGO DO VELLO TRABALLADOR

Agora tomo o sol. Pero até agora
traballei cincoenta anos sin sosego.
Comín o pan suando día a día
nun labourar arreo.
Gastei o tempo co xornal dos sábados,
pasou a primavera, veu o inverno.
Dinlle ao patrón a frol do meu esforzo
i a miña mocedade. Nada teño.
O patrón está rico á miña conta,
eu, á súa, estou vello.
Ben pensado, o patrón todo mo debe.
Eu non lle debo
nin xiquera iste sol que agora tomo.
Mentras o tomo, espero.

“Monólogo dun vello traballador” é un poema de Celso Emilio Ferreiro, do seu libro Longa noite de pedra. Toda a súa obra está inscrita no socialrealimo ou crítica social. Este é un poema social comprometido que fala dun vello traballador que critica o amo, e isto pode interpretarse como que o amo ven representado pola ditadura e o vello traballador son todos os oprimidos por ela.

Raquel

 

longa noite de pedra abril 23, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 6:44 pm

maleta-de-arena

É unha maleta vella que conserva a pátina brillante producida pola auga salgada das ondas do océano. Perdeu a asa aló por Venezuela e quedou aberta de par en par… onde todas as xentes podían vela e lela.
Tres camisas e un pantalón de xénero.
Tres camisas, un pantalón de xénero e a xenreira…
A xenreira dun home, un literato de grande tamaño que tentou que os seus compañeiros de patria fuxisen dos repelentes pequeniños, ananiños… a modo de S.O.S. mental…

A xeito de S.O.S.
falo na madrugada:
Pechái tódalas portas
e que ninguén saia.
Si o noso pobo morre
quedámonos sin patria,
pois patria e pobo son
o mesmo en dúas palabras.
Pechái tódalas portas
e que xa ninguén saia.

Sen embargo, saír saíron o mesmo, pero co peso dun pelouro nas faldriqueiras das mulleres, nos petos dos homes e… na grande maleta da emigración!

Un pelouro que non saía do seu pensamento nin de día, nin de noite…

Foron moitos días de pedra…

E unha LONGA NOITE DE PEDRA!

 

elenaveiga

 

Digo Viet Nam e basta

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 11:18 am

Digo bomba de fósforo.
Apenas digo nada.

Digo lombriga e larva
de carne podrecida.

Digo nenos de napalm,
terror de noite e selva,
fedor de cidade e cloaca.

Fame, suor, aldraxe,
pugas de aceiro, antropofaxia.

Digo guerra bestial,
tremor de terra, crime, lume, lava,
estoupido, verdugo
e mortandade en masa.
Digo gas abafante.

Apenas digo nada.
Digo ianqui invasor,
depredador de patrias.

Digo plutonio, pentágono,
esterco bursátil, palanca.
Presidente, gadoupa,
chuvia, amargura, baba.

Digo petróleo, ferro,
mineral, trampa,
lobo, caimán, polaris, cóbrega,
miseria, diplomacia.
Digo devastación que USA, usa.

Apenas digo nada.
Digo Viet Nam i está xa dito todo
cunha soa palabra.

Para abranguer a vergonza do mundo,
digo Viet Nam e basta.

Con esta pequena mostra da poesía de Celso Emilio Ferreiro podemos entender o obxectivo da súa obra: levar aos lectores unha mensaxe de loita, de gusto pola inconformidade, de odio e repulsión ante as inxustizas e agresións dun Estado a outro. Pero como vemos este afán de escribir poesía social non supón o descoido da forma do poema. Aínda que sen tratalo como nun poema clásico, emprega numerosos recursos que conseguen recordarnos que o que lemos é poesía e non un folleto propagandístico. Aquí é onde reside a maxia de Celso Emilio, na súa capacidade de criticar e satirizar a realidade social do momento sen esquecer o fundamento da lírica.
Pero o máis importante é que a súa poesía fai que abras os ollos ante a realidade, para que non te deixe indiferente, para que a coñezas porque “a ignorancia obra monstros”.

 

Florbela Espanca abril 21, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 4:46 pm

Florbela foi unha importantísima poeta e, sen dúvida, a autora que mellor e de xeito máis sublime representou na forma do soneto a alma de muller. O seu sentir tan intenso e a súa procura ilimitada fixeron que poucos a entenderan. Seguir a súa vida e a súa obra, de verdade, foi unha feliz viaxe polo mundo da experiencia dolorosa  e da profunda saudade dun ser que, como Pessoa, se sentía múltiple e diferente. Transcribo algún dos seus poemas.

Concha

Amar

Eu quero amar, amar perdidamente!

Amar só por amar: Aqui… além…

Mais Este e Aquele, o Outro e a toda a gente…

Amar! Amar! E nâo amar ninguén!

 

Recordar? Esquecer? Indiferente!…

Prender ou desprender? É mal? É bem?

Quem disser que se pode amar alguém

Durante a vida inteira é porque mente!

 

Há uma Primavera em cada vida:

É preciso cantá-la assim florida,

Pois se Deus nos deu voz, foi pra cantar!

 

E se um dia hei-de ser pó, cinza e nada

Que sexa a minha noite uma alvorada,

Que me saiba perder… pra me encontrar…