O blog das mulleres literatas

“Le temps s´en va!”

octubre 4, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 10:18 am

al_idrisi

Decidiuse que a terra era plana.

Foi ferinte romper os esquemas…Un Martin Soarez desgarrador, transportando a pesada coita en cada cobra, chorando polo amor non correspondido da súa Senhor? ou un Martin Soarez que se centra na teoría para crear unha cantiga que non sente?

Decidiuse que a terra era plana, que o choro pola fremosa muller non era máis que o resultado da disposición de distintas técnicas literarias.

Eu non sei, non quero crer que se escribe o que non se sente. Non.

Eu sei que Martin Soarez morreu de amor.

Eu sei que Afonso VI lle regalou un nome potente, inesquecible, brusco e cheo de beldade á súa filla. Urraquiña lle chamaba. Que a quixo tanto como para entregarlle o reino de Galicia.

Eu sei que a doncela foi a Vigo, a ver seu amigo.

E ó fin, rompo o fol das miñas meixelas cun sorriso de orella a orella… sei que si, que a terra é redonda e que o foi así sempre…

elenaveiga

Anuncios
 

julio 24, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 6:39 pm

Tarsila Do Amaral

¨Aprendín co meu fillo de dez anos

que a poesía é o descubrimento

das cousas que non vin nunca¨.

Oswald de Andrade desligouse do metaforismo abstracto.

Creaba poesía, oraba frases con moito peso (dunhas tres ou catro toneladas).

Xa se sabe que hai xente que con pouco di moito, e xente que con moito di pouco.

Oswald foi dos primeiros. Tarsila tamén.

Alguén dixo máis que Tarsila do Amaral con círculos concéntricos de cor laranxa?

Quedei tirada na herba mirando ó ceo, o ceo dos círculos concéntricos laranxa; de África, de  Brasil e da Rúa do Vilar nº 19 en Santiago.

elenaveiga

Pois, xa sabedes, tedes ata o 31 de xullo para acudir á exposición da obra de Tarsila do Amaral (¨a caipirinha vestida por Poiret¨, segundo dicían).

 

julio 22, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 8:29 am

remedios varo mujer saliendo del psicoanalista

 

Remedios Varo gastou unha morea de cartos.

Fíxose unha ludópata intencionada, adicta ó xogo freudiano da psicoanálise.

Cada tarde ás 19:47 (nin minuto arriba, nin minuto abaixo) agarraba a corda da campaíña violeta situada máis alta do normal. E agardaba mirando aquela porta vermella e todo o que ela supoñía…

Os ¨bos días teña vostede mentres que a viaxe sexa breve¨ que precedían ao hipnotismo:

¨Que importa se perdemos

o conflicto das horas

os traballos e os días

ou as flores do mal

agora non hai tempo

nin espazos absolutos

nin partículas sólidas de índole

elemental¨.

Gustáballe tanto estar deitada naquel diván de orixe oriental namentres Luz Pozo espía a súa mente…

 ¨nin partículas sólidas de índole elemental¨.

Ó saír da terapia sentíase un ente irreal que vía como caía Pozo abaixo a cabeza da autoridade que xa non existía.

Sublime liberdade pictórica, mental, irreal (case sempre).

elenaveiga

 

julio 11, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 4:45 pm

Richard_II_meets_rebels

 Lía sentada naquela cadeira enfundada en tela de saco.

O cheiro daquela tela transportábaa a outras épocas. Épocas de trobadores, de fornidos homes vestidos con armadura, pelexando, montados a cabalo.

Agardaba polo seu batido de leite merengada do século XXI, actual, e vía Guenebras, Lanzarotes, Isoldas… confundíndose con aqueles outros viandantes actuais, na Rúa Nova.

Ela era actual pero gustáballe ler aquel libro medieval. Ver como o que as mulleres plasmaran en formato dixital fora sacado á realidade, tocalo.

E así,  sentada naquela cadeira enfundada en tela de saco acordábase da parteira que metera a súa man na pantalla, remexendo os píxeles, dispoñéndoos sobre do papel.

Deuse de conta da posibilidade de que Artur chatease en Internet, espertando do seu sono.

elenaveiga

 

Adeus, contadoras de historias mayo 20, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 10:13 am

pintura de um lago azulE pasou o tempo como sempre pasa. Acabou o curso e a bitácora quizais non se actualizará ata o próximo curso. Ao mellor Elena, Antía, Uxía ou Lu aporten algo no verán ao caderno. O problema vai ser continuar o curso próximo. A bitácora manterase se hai un grupo de alumnas/os -polo menos dez- que escollan literatura do século XX e, tal e como están as cousas na promoción da materia, vai ser difícil.

“Mulleres literatas” é un blog -á súa maneira- que se actualizou o máis regularmente posíbel durante dous cursos -non é actividade única senón máis ben a máis curta- e que naceu dentro da concepción da aula como oficina literaria. As novas tecnoloxías foron as ferramentas idóneas para enganchar o grupo e introducilo nunha especie de labirinto onde cada un/unha traballa contento utilizando diferentes códigos artísticos: o texto literario, a imaxe en varios formatos, a pintura, a escultura, o teatro, o cine e a música.

As primeiras “Mulleres literatas” -todas mulleres, por iso o nome- fóronse co curso:

Lucía, a dos Lilás

Goretti, a das sílabas azuis

Uxía, a das moreiras das tardes de sol

Vanessa, a das verdes paisaxes

Ánxela, a da escrita de grilandas

Comezou outro curso e chegou un grupo novo e máis numeroso formado por mulleres e homes que seguiron traballando no blog coa mesma denominación sen problema. Non temeron á páxina en branco. Mais outra volta cobra vixencia o verso de Villon, “le temps s´en va, mes dames”.

Remata o curso con alegría polo cultivo sincero e ás veces virtuoso da palabra, mais co pesar que provoca sempre a despedida.

Contra toda unha serie de factores negativos que fan que cada vez se lea menos, a esperanza de que naza no próximo curso un novo grupo de “Mulleres literatas” fica sempre.

É certeiro o verso de Villon, mes dames. O tempo precipítase sempre, mais aínda que os cursos acaban fican as obras co recendo de vós.

A viaxe remata e procuramos a despedia no soneto “Salut” de Mallarmé, entendido como un brinde e un balance:

Navegamos, oh meus diversos

Amigos, eu xa sobre a popa

Vós sobre a proa orgullosa que corta

A corrente de raios e de invernos.

Soidade, recife, estrela

Non importa onde nos leva

O branco cuidado da nosa vela.

Para vós, amantes da sombra da camelia.

Concha Delgado

 

O TEMPO DO PINCHACARNEIRO INMORTAL mayo 19, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 1:08 pm

-2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O ventre da memoria díxome que todo foi coma unha ensoñación efémera.

O ventre da memoria díxome que todo foi un pinchacarneiro, cambadela, capitón, pirueta, viravolta… xogo de sinónimos que pronuncio a modo de imaxe de Diane Arbus.

O ventre da memoria di que os pinchacarneiros morren unha vez que rematan.  Unha vez que pasaches o traballo de axeonllarte, de chantar a cabeza na herba, de impulsar o cu, o pinchacarneiro morre.

Pois eu difiro: NON, OS PINCHACARNEIROS NON MORREN!

Para min endexamais morrerá ese tempo do pinchacarneiro.

Tempo no que vexo imaxes sensuais que me brinda Bouza-Brey, delirios deliciosos manuelantonianos, alegrías tristes de Castelao, formigas embafadas que mata Ferrín.

Tempo no que vexo imaxes melosas que brotan no meu maxín ó ser regadas pola mellor xardineira que endexamais coñecín.

Morrer?que ha morrer!

O tempo do pinchacarneiro será un punto brillante e inmortal do meu ser, mulleresliteratas inmortais.

 

elenaveiga

 

mayo 3, 2009

Filed under: 1 — mulleresliteratas @ 9:36 pm

siega23_preview

Neruda foi para el o encargado de destetalo e mostrarlle un novo camiño que o levaría a deixar o leite proteínico do mundo real e imbuirse do viño místico-poético.

 

Ás veces pasábase coas beberaxes non terrenais e creaba poemas que nada tiñan que ver cos esbozos en prosa, cos esquemas do posterior parto literario… pasáballe sempre, iso di el.

 

Mais, o seu don fai que eses poemas non buscados fagan memoria de algo que nunca dixo e fique abraiado cando corrixe o verso ¨porque sabes como é o centeo por dentro¨.

 

Crese rigorosamente humano, pero sinto dicir que non…

Álvarez Torneiro é o habitante único de todo o campo segado, o exemplar.

 

elenaveiga