Quinta Velha do Arranhao Marzo 27, 2008

Este relato inclúese no libro de X.L.Méndez Ferrín Arraianos, publicado en 1991.

Neste relato presentase a través da voz dun narrador a trasmisión dunha historia, á que chegou tras levar a cabo unha complexa recopilación de documentos e testimonios das diferentes versións que rodean os acontecementos. Así pois, relatase a historia de catro personaxes que conviven na Quinta Velha do Arranhao, situado na fronteira con Portugal. Esta situación xeográfica leva incluso a afectar na propia linguaxe empleada, xa que as incursións de palabras ou incluso textos literais ó completo repletas de palabras en portugues presentanse de modo constante.

Trátase ademais dun narrador-personaxe que, despois dun proceso de recopilación, transmítelle a historia a outro personaxe, traendo consigo numerosas incursións de intervencións alleas ó transcurso lineal dos acontecemetos da propia historia.

Aparece reflexada a historia de catro personaxes; O capitán, Otilia, Eduardo e Carlota, que se ven inmersos nunha relación parella dous a dous, onde a atracción chega a dominar a propia razón, rozando incluso limites subreais como o feito de ser pais, os catro, dun mesmo fillo, que chega incluso a parecerse fisicamente ás catro persoas que o rodean. Non obstante, a morte deste neno será a consecuencia da caída e o derrubamento de todos os personaxes.

Rodeado dun ambiente misterioso, a historia da Quinta Velha do Arranhao, desperta un gran interés no personaxe ó que o narrador lle transmite os acontecementos, concluíndo o relato coa chegada ó pazo portugués e a que o propio personaxe obteña as súas propias conclusións sobre os acontecementos.

Por todo isto, A Quinta Velha do Arranhao, constitue un interesante relato, que a pesar do esforzo e atención que esixe a súa lectura, logra que o lector comprenda finalmente os acontecementos relatados na mesma, obtendo impresións completamente gratificantes.

                                                                                Uxía Cagiao Teijo

Xose Luís Méndez Ferrín Marzo 7, 2008

 

Xosé Luís Méndez Ferrín ( Ourense, 1938 ) é o creador dun poderoso universo narrativo que comeza en 1958 con Percival e outras historias. Este universo espállase como a néboa tráxica en O crepúsculo e as formigas (1961), procura a noción de si mesmo polo Arrabaldo do norte (1964), forma unha galaxia en espiral coa Galiza desexada de Retorno a Tagen Ata (1971), faise clandestino contra a violencia en Elipsis e outras historias (1974), come a distancia entre entre mundos en Antón e os inocentes (1976), estala nun tempo de acción e firmeza ideológica con Crónica de nós (1980) medra pro nostalxia sobre as vellas lendas celtas en Amor de Artur (1982), e mestura as fugas de soños coa existencia atada en Bretaña, Esmeraldina (1987).

Dez relatos abren tamén a terra de ninguen que une Galiza con Portugal, e forman unha nova constelación ferriniá; Arraianos.

O crepúsculo e as formigas Marzo 7, 2008

Para realizar o exame desta avaliación,  tivemos que estudiar  a Nova Narrativa Galega. Para iso, limos O crepúsculo e as formigas de X.L. Méndez Ferrín. Composo por varios relatos, tratáse con moito detenemento os problemas do home, da súa existenci. Relatos, todos eles cargados dalgún compoñente tráxico.

Proporciona ademais unha lectura moi amena xa que ós ser relatos curtos non chega a caer pesado nin tedioso para o lector.

Recomendamos relamente a súa lectura.

o crepúsculo e as formigas (prólogo) Marzo 6, 2008

O sol está morrendo e sobre a vila treme unha brétema moi lixeira e algo vermella.

 Eu vivo no derradeiro piso e ollo a vila. 

Emprincipian a se acender as luces, impoentes contra a mesta e bárbara avanzada das sombras.As sombras penetran as rúas coma algo sen corpo e fanse mestas nos ollos dos homes.

É o intre do crepúsculo. Agora é cando morre a lús e os perfiles das cousas deixan de ser concretos. Achego a miña cara á fiestra, aos vidros da fiestra, e vexo a rúa longa, ateigada de xente informe, coma un Barreiro de formigas que fervera estreitamente, escuramente.Os homes son coma formigas, na vila sen nome.

E eu, niste intre do crepúsculo, véxoos desdibuxados, esvaídos, pois o alento da miña boca vai embazando progresivamente o cristal que se interpón ante os homes e a miña ollada.Eu non limpo o cristal, non abro a fiestra.Deixo, lector, que ise bafo inapalpábel desfigure a miña imaxe dos tenebrosos homes da vila, no crepúsculo, que mesmamente enchen a rúa estreita e prolongada como se foran unha coluna de formigas en marcha.Os homes son coma formigas, na vila sen nome.E eu, niste intre do crepúsculo, véxoos desdibuxados, esvaídos, pois o alento da miña boca vai embazando progresivamente o cristal que se interpón ante os homes e a miña ollada.Eu non limpo o cristal, non abro a fiestra.Deixo, lector, que ise bafo inapalpábel desfigure a miña imaxe dos tenebrosos homes da vila, no crepúsculo, que mesmamente enchen a rúa estreita e prolongada como se foran unha coluna de formigas en marcha.