Veleiquí o meu
ventre sen luz onde non vive nada.
Veleiquí a mañán
de outono, con ordenadas néboas sóbor
do Ulla, en tristísima Terra de Bea.
Veleiquí os camaradas
perdendo unha batalla cada día
e gañando o futuro e o fulgor
nos ollos e nas queixadas de metal.
Veleiquí o amigo
presente como os montes nativos coroados
de medo.
Veleiquí as mans súas
perdidas no incansable debuxo de letras
coma pequenos estandartes
no destino nacional de pedra.
Veleiquí os seus ollos
de veludo rural e deteniendo
o proceso do malvado; un esconxuro
vegetativo,
lento coma o pasar do Miño, cousa nosa.
Veleiquí a súa presencia
terreal, a traveso
de procesions horribles de días coma lobos,
proclamando dinamita excusada
coma quen asobía.
Veleiquí o poeta
irmán, innecesariamente evocado do outono
porque hai mil anos
que nacemos xuntos na cunca de pedra no noso idioma
e convivimos agres.
Veleiquí a súa terra
chá, coma peito tralo que combate un corazón
de pan e de mapoulas e de vésporas
naqueles veráns lúcidos.
Veleiquí a súa esposa
na que cecais sementa palabras ou estremeceres
húmidos no proceso do amor
que non remata.
Veleiquí a nosa causa,
comunal coma un monte ou unha praia,
que ás veces se nos pon por antre os dentes
e só podemos pedir patria ou clas
asoballada, irmán, asoballada.
Veleiquí a pedra ed grá
do seu canto popular limpo
e a bandeira vermella que nos viste
conxuntamente, coma preludio do sudario.
Manuel María
Xosé Luís Méndez Ferrín, Con pólvora e magnolias
[Música: Billy Joel, Piano Man http://www.goear.com/listen.php?v=07e9d91]
