Lía sentada naquela cadeira enfundada en tela de saco.
O cheiro daquela tela transportábaa a outras épocas. Épocas de trobadores, de fornidos homes vestidos con armadura, pelexando, montados a cabalo.
Agardaba polo seu batido de leite merengada do século XXI, actual, e vía Guenebras, Lanzarotes, Isoldas… confundíndose con aqueles outros viandantes actuais, na Rúa Nova.
Ela era actual pero gustáballe ler aquel libro medieval. Ver como o que as mulleres plasmaran en formato dixital fora sacado á realidade, tocalo.
E así, sentada naquela cadeira enfundada en tela de saco acordábase da parteira que metera a súa man na pantalla, remexendo os píxeles, dispoñéndoos sobre do papel.
Deuse de conta da posibilidade de que Artur chatease en Internet, espertando do seu sono.
elenaveiga
