O blog das mulleres literatas

“Le temps s´en va!”

Florbela Abril 27, 2009

Archivado en: 1 — mulleresliteratas @ 9:09 am

Ser poeta é ser mais alto

É ser maior Do que os homens!

Morder como quem beija!

É ser mendigo e dar como quem seja

Rei do Reino de Áquem e de Além Dor!

É ter de mil desejos o esplendor

E não saber sequer que se deseja!

É ter cá dentro um astro que flameja,

É ter garras e asas de condor!

É ter fome, é ter sede de Infinito!

Por elmo, as manhãs de oiro e de cetim…

É condensar o mundo num só grito!

E é amar-te, assim, perdidamente…

É seres alma, e sangue, e vida em mim

E dizê-lo cantando a toda a gente!

 Florbela elixe nos seus poemas un camiño persoal e solitario: a lírica amorosa intensa, sensual e ardente. Desprázase cara ó placer, a carne e la entrega. Destaca na súa obra “As espiñas da rosa”, unha coleción de sonetos que traduciu ó español Anxo Guinda.


 


Raquel


 


 

 

2 Responses to “Florbela”

  1. mulleresliteratas Says:

    Ser poeta é morder como quen beija! non deixarei de regodearme do lirismo e sensualidade desta poeta que fai unhas semanas non sabía nin que existía!
    Raquel, grazas por achegarnos unha mostra máis da súa xenialidade! :D
    elena

  2. mulleresliteratas Says:

    ao tempo que leía este poema ía pensando na miña propia maneira de como definir o que é ser un poeta… e nada conseguín sacar en limpo. Por iso, me merece gran mérito!!
    xenial!!:D

    1 bico!!


Leave a Reply