Florbela foi unha importantísima poeta e, sen dúvida, a autora que mellor e de xeito máis sublime representou na forma do soneto a alma de muller. O seu sentir tan intenso e a súa procura ilimitada fixeron que poucos a entenderan. Seguir a súa vida e a súa obra, de verdade, foi unha feliz viaxe polo mundo da experiencia dolorosa e da profunda saudade dun ser que, como Pessoa, se sentía múltiple e diferente. Transcribo algún dos seus poemas.
Concha
Amar
Eu quero amar, amar perdidamente!
Amar só por amar: Aqui… além…
Mais Este e Aquele, o Outro e a toda a gente…
Amar! Amar! E nâo amar ninguén!
Recordar? Esquecer? Indiferente!…
Prender ou desprender? É mal? É bem?
Quem disser que se pode amar alguém
Durante a vida inteira é porque mente!
Há uma Primavera em cada vida:
É preciso cantá-la assim florida,
Pois se Deus nos deu voz, foi pra cantar!
E se um dia hei-de ser pó, cinza e nada
Que sexa a minha noite uma alvorada,
Que me saiba perder… pra me encontrar…