Cunqueiro mirouse ó espello…le temps s´en va… o seu reflexo era cada vez máis borroso… le temps s´en va…
O tempo era aquilo. O tempo pasou polo espello de Cunqueiro ata que o que se reflectía era nada máis que un recordo. Pasara alí plantado tanto tempo agardando a que aquelas damas de tempos pasados lle deran un bico… ai, pasoulle o sol pola porta e non puxo as gafas de sol… Non ocultou os seus ollos e todos sabemos que finou chorando, a berro pelado, na súa soidade.
A Ferrín estoupáronlle os miolos… non aturaba máis aqueles panfletos… Mais, a bomba do seu pensamento cheiraba a flores…
Beat-beat-beat-beat: a bomba antes de estoupar.
Clube nocturno norteamericano. Actuación estelar dun saxofonista que laia a consciencia da morte co seu instrumento enferruxado a ritmo de jazz…
BEM!BO! estoupou!
Estoupou e cheiraba a pólvora e a magnolias!
elenaveiga
Encantado de ver mozas interesadas nas vangardas.
Como Manuel Antonio. Sempre Máis Alá.
Unha aperta