Chamo á porta do amor na noite escura
E está o teu corazón coa luz prendida,
A tua man socorre-me a ferida
E cura-me o teu lábio a desventura.
A auga que me dás é fresca e pura
É da fonte limpísima da vida:
Mel da tua roseira florecida
Entre as coxas, as sedas, a espesura …
E xa por sempre irei de ti cautivo
Pois dás-me a vida e dás-me a sepultura
Dun amor imposíble e furtivo.
Como me doe a tua fermosura
Da que devezo e ando fuxitivo
Pois sei que o mal que teño non ten cura!
Antón Avilés de Taramancos; As torres no ar