null
Sábese pois que hai varios tipos de clavéis e que en cada un, varios tipos de sentimento.
Quizabéis o estou a inventar, sexa producto do meu maxín e os sentimentos recollidos sexan os que fagan susceptibles de cambio a cor dos clavéis.
Quizabéis non haxa máis que unha cor para o clavel, pero a min o clavel dos teus beizos e o clavel dun enterro semellanme distintos:
Un son de ledicia, outros de negrura.
Lucía. A. A.
Mirando o reloxo
Xa é hora de partir
Partir para sempre volver
Porque algo noso sempre queda
Onde naceu a nosa literata,
Onde miles de poemas, relatos e contos
Saíron á luz
E aínda quedan miles por nacer,
Por iso e por moito máis
Continuaremos o noso labor
Enfrontándonos á folla en branco
Tal e como ti nos ensechache, Concha.
Goretti Fraga
PENÉLOPE
Declara o oráculo:
“QUE á banda do solpor é mar de mortos /incierta útima luz, non terás medo
QUE ramos de loureiro erguen rapazas. / QUE cor malva se decide o acio
QUE arcades disas patrias a vindica. / QUE amaine o vento, beberás o viño.
QUE sereas sen voz a vela embaten. / QUE un sumario de xerfas polos cons.”
Así falou Penélope:
“Existe a maxia e pode ser de todos. /¿A que tanto novelo e tanta historia?
EU TAMÉN NAVEGAR.
Xoana Torres
Ánxela, Goretti, Vanesa, Uxía, Lucía,
Segastes unha parcela do campo da literatura mais, como no verso de Cunqueiro, le temps s´en va, mes dames, ao meu pesar. Fostes Ulises na viaxe literaria escribindo, comentando e fundando arte interdisciplinar dentro dos novos paradigmas literarios. A reflexión sobre a literatura do século XX funcionou como unha eficaz aula práctica á que, afortunadamente, o ocaso me permitiu compartir con vós.
Non quero despedirme porque sempre formaredes parte das “Mulleres literatas” aínda que nunca foi tan triste o verso de Villon que transcribe Cunqueiro: le temps s´en va, mes dames.
Os mellores recendos e as mellores rosas para vós.
Concha
Veleiquí o meu
ventre sen luz onde non vive nada.
Veleiquí a mañán
de outono, con ordenadas néboas sóbor
do Ulla, en tristísima Terra de Bea.
Veleiquí os camaradas
perdendo unha batalla cada día
e gañando o futuro e o fulgor
nos ollos e nas queixadas de metal.
Veleiquí o amigo
presente como os montes nativos coroados
de medo.
Veleiquí as mans súas
perdidas no incansable debuxo de letras
coma pequenos estandartes
no destino nacional de pedra.
Veleiquí os seus ollos
de veludo rural e deteniendo
o proceso do malvado; un esconxuro
vegetativo,
lento coma o pasar do Miño, cousa nosa.
Veleiquí a súa presencia
terreal, a traveso
de procesions horribles de días coma lobos,
proclamando dinamita excusada
coma quen asobía.
Veleiquí o poeta
irmán, innecesariamente evocado do outono
porque hai mil anos
que nacemos xuntos na cunca de pedra no noso idioma
e convivimos agres.
Veleiquí a súa terra
chá, coma peito tralo que combate un corazón
de pan e de mapoulas e de vésporas
naqueles veráns lúcidos.
Veleiquí a súa esposa
na que cecais sementa palabras ou estremeceres
húmidos no proceso do amor
que non remata.
Veleiquí a nosa causa,
comunal coma un monte ou unha praia,
que ás veces se nos pon por antre os dentes
e só podemos pedir patria ou clas
asoballada, irmán, asoballada.
Veleiquí a pedra ed grá
do seu canto popular limpo
e a bandeira vermella que nos viste
conxuntamente, coma preludio do sudario.
Manuel María
Xosé Luís Méndez Ferrín, Con pólvora e magnolias
[Música: Billy Joel, Piano Man http://www.goear.com/listen.php?v=07e9d91]
En Compostela pode un home
escoller óboe e docísimo cor ao contrapaso,
decaer nos tremedoiros
(VIBRA, CORAZÓN GASTADO) ,
tenra especie de prantas espirais
e añuca ou seixo de xogar entre os dedos.
Pode pedra luída
alzar sobre sí coma un guerreiro
é proclamado rei de oucas e carballeiras vellas.
En Compostela pode un vento duro
estremecer o corazón da Europa campesina
que todos temos dentro sen decilo.
En Compostela soan polonesas,
nacionalmente, en moitos plenilunios
cabo de trasparentes ollos, mortos,
e un barroco de bronce ergue paxaros de duro mármore
e oubear oubean os couselos
nas murallas de San Martiño Pinario.
En Compostela, enfín,
compañias de mortos compañeiros
comen caldo insumiso na lembranza ilustrada
(VOTO POR VÓS: ROSALÍA, PONDAL, FARALDO)
das cabezas alzadas.
En Compostela está o que perdemos
e vai nacendo noutros e esto é o grande milagre
(¡UNHA LAPA LENE, UNHA CANDELEXA!)
de conciencia desta patria
conservada en pequenos corazóns
ardentes con fogo doce que non morre.
En Compostela soterraron a semente
chamada Xohán Xesús González, porta
dun futuro suntuoso e proletario
que avanza cara nós con alboroto
e vénme o arreguizo somentes de pensalo e de amalo.
En Compostela estamos
moitos xa para sempre derrotados.
Xohán Xesús González
Xosé Luís Méndez Ferrín, Con pólvora e magnolias
[Música: Celtique Médiéval- Carlos Nuñez http://www.goear.com/listen.php?v=cb14b43 ]
O pasado día 24.Abril fixemos o último exame de literatura galega do s.XX.
O exame consistía en realizar o comentario dun poema da obra de X.Luís Méndez Ferrín, Con pólvora e magnolias, incluido neste un breve resumo do transcurso da literatura no que este se inclúe. Para iso Concha púxonos como fondo unhas pezas románticas para piano.
Sen dúbida resultou unha experiencia innovadora, pero satisfactoria. Deixamos atrás aos típicos exames onde o importante é “chapar” a materia para esquecela ó pouco.
Goretti Fraga Barcia
Podería chamar agora
por Kerouac
porque antre os dous hai un río
de tristísimo outono
pro
prefiro contemplar
as criaturas preciosas
- xa sabedes: pérolas, ouro,
cando non cristal lucente e mármore –
de Bembo
e miro atentamente
o máis estéril
- xema, libro, lámpada –
que denote as propias
bases ou pes de barro
do meu verbo
e agoire fremosamente
a cousa a cousa
a cousa inerte
na que me vou erixindo cuidadosa e artificiosa-
mente
podería chamar agora
por Kerouac
ou mocedade perdida
porque antre os dous escoa o río
da morte.
X.Luís Méndez Ferrín
Con pólvora e magnolias
Hai moitos modos de facer un exame. Escoitar pezas de piano románticas mentres que facemos un comentario sobre un femoso poema de Con pólvora e magnolias é, sen dúbida, unha das mellores opcións.
Sobre todo se o exame o estudiaches a partir de ler un artigo no xornal sobre a xeración Beat e o seu líder Kerouac para logo ler un poema do gran Ferrín cuxo culturalismo fai mencionar a este e a Bembo. A antesis do bohemio e do renacentista italiano. A pólvora e as magnolias. Un poema que axuda a entender moi ben ao poeta e o seu poemario.
Facer os apuntes a través de ler un artigo no xornal e logo relacionalo cun poema ademais de ler poesía doutros autores como o de Antón Reixa Viva Galicia Beibe fai que as cousas fiquen mellor na nosa mente e sobretodo se os nervios do examen desaparecen ao escoitar unha fermosa música.
En resumo, este modelo de exame gustounos máis e sendo esta unha clase de literatura galega, o ideal é comentar poemas, desmenuzalos para coñecer a estructura máis intima do autor/a e sempre que sexa posible, relacionalo cas demais artes.
¿non vos parece?
Lucía A.A
Entre brumas húmidas
que envolven a grisacea néboa
camiño polas fría superficie pétrea
ata a impoñente fachada .
Un calafrío recorre o meu corpo
e unha axitada brisa empúxame
ata o lúgubre interior.
Xa se cheira no aire
ese peculiar aroma
que leva a mente ata séculos antes.
Tempo de reis e doncelas,
de vasalos e señores,
de castelos e mosteiros…
Unha gota que cae
evadíndome das vellas fantasías;
vellas e frías como Compostela.
Goretti Fraga
http://es.youtube.com/watch?v=u_3pr1aOfR4
Piso as lousas húmidas ós pés da catedral,
a lúa refléxase nas meniñas dos seus vans…a lúa.
Saboreo a doce arquitectura que me está a mostrar.
A cúpula que alberga os meus soños máis efémeros
atópase agora de fronte a min
e sorrí mentres que o ceo chora, coma de costume,
de ledicia.
Compostela, terra de esperanzas molladas,
de ilusións cumpridas, musicalidade en branco e negro,
sons da natureza urbana do medievo,
praceres visuais barrocos
e eternos códices sensoriais,
mentres piso as lousas húmidas ós pés da catedral…
Ángela Alonso Moreno
Chegar a Santiago
O traxecto faise longo e cansado,
mais a ilusión persiste por veres
o corazón de Santiago.
Corazón que pendura entre
dous mundos distintos
o románico alma e o gótico instintos.
Corazón de pedra que alumea a cidade
os seus sons retumban ata na alta mocidade.
Os anxelotes barrocos, na madeira dourada
o pórtico da gloria natureza estrelada.
Fóra, a quintana dos vivos onde bailan
cativos separando a quintana dos mortos
onde se oen alaridos.
A choiva baña Santiago, a capela corticela
protéxenos nun lado. As reliquias do Apóstolo,
o organum soando, a emoción é un latexo
que se respira no alto.
O botafumeiro despidenos dun lado a outro lado
pendura que pendura un ano e outro ano,
a auga escorrega ¡chegamos a Santiago!
Lucía Abarrategui
pintura: A Catedral de Rouen (Monet)
En Canle Segredo (1954)
 | mulleresliteratas en Clavéis de negrura |
| mulleresliteratas en Clavéis de negrura |
| mulleresliteratas en Clavéis de negrura |
 | mnemosime en Clavéis de negrura |
 | Maria Luz en Mulleres literatas |
