Decidiuse que a terra era plana.
Foi ferinte romper os esquemas…Un Martin Soarez desgarrador, transportando a pesada coita en cada cobra, chorando polo amor non correspondido da súa Senhor? ou un Martin Soarez que se centra na teoría para crear unha cantiga que non sente?
Decidiuse que a terra era plana, que o choro pola fremosa muller non era máis que o resultado da disposición de distintas técnicas literarias.
Eu non sei, non quero crer que se escribe o que non se sente. Non.
Eu sei que Martin Soarez morreu de amor.
Eu sei que Afonso VI lle regalou un nome potente, inesquecible, brusco e cheo de beldade á súa filla. Urraquiña lle chamaba. Que a quixo tanto como para entregarlle o reino de Galicia.
Eu sei que a doncela foi a Vigo, a ver seu amigo.
E ó fin, rompo o fol das miñas meixelas cun sorriso de orella a orella… sei que si, que a terra é redonda e que o foi así sempre…
elenaveiga
E pasou o tempo como sempre pasa. Acabou o curso e a bitácora quizais non se actualizará ata o próximo curso. Ao mellor Elena, Antía, Uxía ou Lu aporten algo no verán ao caderno. O problema vai ser continuar o curso próximo. A bitácora manterase se hai un grupo de alumnas/os -polo menos dez- que escollan literatura do século XX e, tal e como están as cousas na promoción da materia, vai ser difícil.
