E pasou o tempo como sempre pasa. Acabou o curso e a bitácora quizais non se actualizará ata o próximo curso. Ao mellor Elena, Antía, Uxía ou Lu aporten algo no verán ao caderno. O problema vai ser continuar o curso próximo. A bitácora manterase se hai un grupo de alumnas/os -polo menos dez- que escollan literatura do século XX e, tal e como están as cousas na promoción da materia, vai ser difícil.
“Mulleres literatas” é un blog -á súa maneira- que se actualizou o máis regularmente posíbel durante dous cursos -non é actividade única senón máis ben a máis curta- e que naceu dentro da concepción da aula como oficina literaria. As novas tecnoloxías foron as ferramentas idóneas para enganchar o grupo e introducilo nunha especie de labirinto onde cada un/unha traballa contento utilizando diferentes códigos artísticos: o texto literario, a imaxe en varios formatos, a pintura, a escultura, o teatro, o cine e a música.
As primeiras “Mulleres literatas” -todas mulleres, por iso o nome- fóronse co curso:
Lucía, a dos Lilás
Goretti, a das sílabas azuis
Uxía, a das moreiras das tardes de sol
Vanessa, a das verdes paisaxes
Ánxela, a da escrita de grilandas
Comezou outro curso e chegou un grupo novo e máis numeroso formado por mulleres e homes que seguiron traballando no blog coa mesma denominación sen problema. Non temeron á páxina en branco. Mais outra volta cobra vixencia o verso de Villon, “le temps s´en va, mes dames”.
Remata o curso con alegría polo cultivo sincero e ás veces virtuoso da palabra, mais co pesar que provoca sempre a despedida.
Contra toda unha serie de factores negativos que fan que cada vez se lea menos, a esperanza de que naza no próximo curso un novo grupo de “Mulleres literatas” fica sempre.
É certeiro o verso de Villon, mes dames. O tempo precipítase sempre, mais aínda que os cursos acaban fican as obras co recendo de vós.
A viaxe remata e procuramos a despedia no soneto “Salut” de Mallarmé, entendido como un brinde e un balance:
Navegamos, oh meus diversos
Amigos, eu xa sobre a popa
Vós sobre a proa orgullosa que corta
A corrente de raios e de invernos.
Soidade, recife, estrela
Non importa onde nos leva
O branco cuidado da nosa vela.
Para vós, amantes da sombra da camelia.
Concha Delgado
