O blog das mulleres literatas

“Le temps s´en va!”

Clavéis de negrura Julio 29, 2008

Archivado en: 1 — mulleresliteratas @ 9:39 pm

null

Sábese pois que hai varios tipos de clavéis e que en cada un, varios tipos de sentimento.

Quizabéis o estou a inventar, sexa producto do meu maxín e os sentimentos recollidos sexan os que fagan susceptibles de cambio a cor dos clavéis.

Quizabéis non haxa máis que unha cor para o clavel, pero a min o clavel dos teus beizos e  o clavel dun enterro semellanme distintos:

Un son de ledicia, outros de negrura.

 

Lucía. A. A.

 

Mulleres literatas Mayo 31, 2008

Archivado en: 1 — mulleresliteratas @ 9:47 pm

 

o reloxo Mayo 16, 2008

Archivado en: As nosas creacións — mulleresliteratas @ 12:48 pm

 

Mirando o reloxo

Xa é hora de partir

Partir para sempre volver

Porque algo noso sempre queda

Onde naceu a nosa literata,

Onde miles de poemas, relatos e contos

Saíron á luz

E aínda quedan miles por nacer,

Por iso e por moito máis

Continuaremos o noso labor

Enfrontándonos á folla en branco

Tal e como ti nos ensechache, Concha.

Goretti Fraga

 

 

 

 

Mayo 15, 2008

Archivado en: 1 — mulleresliteratas @ 9:10 am

 

PENÉLOPE
Declara o oráculo:
“QUE á banda do solpor é mar de mortos /incierta útima luz, non terás medo
QUE ramos de loureiro erguen rapazas. / QUE cor malva se decide o acio
QUE arcades disas patrias a vindica. / QUE amaine o vento, beberás o viño.
QUE sereas sen voz a vela embaten. / QUE un sumario de xerfas polos cons.”
Así falou Penélope:
“Existe a maxia e pode ser de todos. /¿A que tanto novelo e tanta historia?
EU TAMÉN NAVEGAR.


Xoana Torres

 

Concha: a inevitábel despedida Mayo 13, 2008

Archivado en: 1 — mulleresliteratas @ 4:56 pm

Ánxela, Goretti, Vanesa, Uxía, Lucía,

Segastes unha parcela do campo da literatura mais, como no verso de Cunqueiro, le temps s´en va, mes dames, ao meu pesar.  Fostes Ulises na viaxe literaria escribindo, comentando e fundando arte interdisciplinar dentro dos novos paradigmas literarios. A reflexión sobre a literatura do século XX funcionou como unha eficaz aula práctica á que, afortunadamente, o ocaso me permitiu compartir con vós.

Non quero despedirme porque sempre formaredes parte das “Mulleres literatas” aínda que nunca foi tan triste o verso de Villon que transcribe Cunqueiro: le temps s´en va, mes dames.

Os mellores recendos e as mellores rosas para vós.

Concha

 

 

 

Mayo 8, 2008

Archivado en: 1 — mulleresliteratas @ 9:24 am

                          Love 2oo8

             O arte de traballar con area, ¡fermosísimo!                 

                                                                   Vanessa.

 

A MANUEL MARÍA Abril 29, 2008

Archivado en: Poesía — mulleresliteratas @ 11:23 am

 

Veleiquí o meu

ventre sen luz onde non vive nada.

 

Veleiquí a mañán

de outono, con ordenadas néboas sóbor

do Ulla, en tristísima Terra de Bea.

 

Veleiquí os camaradas

perdendo unha batalla cada día

e gañando o futuro e o fulgor

nos ollos e nas queixadas de metal.

 

Veleiquí o amigo

presente como os montes nativos coroados

de medo.

 

Veleiquí as mans súas

perdidas no incansable debuxo de letras

coma pequenos estandartes

no destino nacional de pedra.

 

Veleiquí os seus ollos

de veludo rural e deteniendo

o proceso do malvado; un esconxuro

vegetativo,

lento coma o pasar do Miño, cousa   nosa.

 

Veleiquí a súa presencia

terreal, a traveso

de procesions horribles de días coma lobos,

proclamando dinamita excusada

coma quen asobía.

 

Veleiquí o poeta

irmán, innecesariamente evocado do outono

porque hai mil anos

que nacemos xuntos na cunca de pedra no noso idioma

e convivimos agres.

 

Veleiquí a súa terra

chá, coma peito tralo que combate un corazón

de pan e de mapoulas e de vésporas

naqueles veráns lúcidos.

 

Veleiquí a súa esposa

na que cecais sementa palabras ou estremeceres

húmidos no proceso do amor

que non remata.

 

Veleiquí a nosa causa,

comunal coma un monte ou unha praia,

que ás veces se nos pon por antre os dentes

e só podemos pedir patria ou clas

asoballada, irmán, asoballada.

 

Veleiquí a pedra ed grá

do seu canto popular  limpo

e a bandeira vermella que nos viste

conxuntamente, coma preludio do sudario.

Manuel María

 

                                Xosé Luís Méndez Ferrín, Con pólvora e magnolias

 

[Música: Billy Joel, Piano Man http://www.goear.com/listen.php?v=07e9d91]

 

“En Compostela pode un home … “ Abril 29, 2008

Archivado en: 1 — mulleresliteratas @ 11:05 am

 

En Compostela pode un home

escoller óboe e docísimo cor ao contrapaso,

decaer nos tremedoiros

(VIBRA, CORAZÓN GASTADO) ,

tenra especie de prantas espirais

e añuca ou seixo de xogar entre os dedos.

 

Pode pedra luída

alzar sobre sí coma un guerreiro

é proclamado rei de oucas e carballeiras vellas.

 

En Compostela pode un vento duro

estremecer o corazón da Europa campesina

que todos temos dentro sen decilo.

 

En Compostela soan polonesas,

nacionalmente, en moitos plenilunios

cabo de trasparentes ollos, mortos,

e un barroco de bronce ergue paxaros de duro mármore

e oubear oubean os couselos

nas murallas de San Martiño Pinario.

 

En Compostela, enfín,

compañias de mortos compañeiros

comen caldo insumiso na lembranza ilustrada

(VOTO POR VÓS: ROSALÍA, PONDAL, FARALDO)

das cabezas alzadas.

 

En Compostela está o que perdemos

e vai nacendo noutros e esto é o grande milagre

(¡UNHA LAPA LENE, UNHA CANDELEXA!)

de conciencia desta patria

conservada en pequenos corazóns

ardentes con fogo doce que non morre.

 

En Compostela soterraron a semente

chamada Xohán Xesús González, porta

dun futuro suntuoso e proletario

que avanza cara nós con alboroto

e vénme o arreguizo somentes de pensalo e de amalo.

 

En Compostela estamos

moitos xa para sempre derrotados.

 

Xohán Xesús González

 

 

Xosé Luís Méndez Ferrín, Con pólvora e magnolias

 

[Música: Celtique Médiéval- Carlos Nuñez http://www.goear.com/listen.php?v=cb14b43 ]

 

 

Exame Abril 25, 2008

Archivado en: Traballos — mulleresliteratas @ 8:18 am

O pasado día 24.Abril fixemos o último exame de literatura galega do s.XX.
O exame consistía en realizar o comentario dun poema da obra de X.Luís Méndez Ferrín, Con pólvora e magnolias, incluido neste un breve resumo do transcurso da literatura no que este se inclúe. Para iso Concha púxonos como fondo unhas pezas románticas para piano.
Sen dúbida resultou unha experiencia innovadora, pero satisfactoria. Deixamos atrás aos típicos exames onde o importante é “chapar” a materia para esquecela ó pouco.

Goretti Fraga Barcia

 

“Podería chamar agora … “ Abril 25, 2008

Archivado en: Poesía — mulleresliteratas @ 8:00 am

 

            Podería chamar agora

            por Kerouac

            porque antre os dous hai un río

de tristísimo outono

pro

prefiro contemplar

as criaturas preciosas

- xa sabedes: pérolas, ouro,

cando non cristal lucente e mármore –

de Bembo

e miro atentamente

o máis estéril

- xema, libro, lámpada –

que denote as propias

bases ou pes de barro

do meu verbo

e agoire fremosamente

a cousa a cousa

a cousa inerte

na que me vou erixindo cuidadosa e artificiosa-

mente

podería chamar agora

por Kerouac

ou mocedade perdida

porque antre os dous escoa o río

da morte.

                                       

                                       X.Luís Méndez Ferrín

                                Con pólvora e magnolias

                                          

 

 

 

Exame Abril 25, 2008

Archivado en: 1 — mulleresliteratas @ 7:58 am

 

Hai moitos modos de facer un exame. Escoitar pezas de piano románticas mentres que facemos un comentario sobre un femoso poema de Con pólvora e magnolias é, sen dúbida, unha das mellores opcións.

Sobre todo se o exame o estudiaches a partir de ler un artigo no xornal sobre a xeración Beat e o seu líder Kerouac para logo ler un poema do gran Ferrín cuxo culturalismo fai mencionar a este e a Bembo. A antesis do bohemio e do renacentista italiano. A pólvora e as magnolias. Un poema que axuda a entender moi ben ao poeta e o seu poemario.

Facer os apuntes a través de ler un artigo no xornal e logo relacionalo cun poema ademais de ler poesía doutros autores como o  de Antón Reixa Viva Galicia Beibe fai que as cousas fiquen mellor na nosa mente e sobretodo se os nervios do examen desaparecen ao escoitar unha fermosa música.

En resumo, este modelo de exame gustounos máis e sendo esta unha clase de literatura galega, o ideal é comentar poemas, desmenuzalos para coñecer a estructura máis intima do autor/a e sempre que sexa posible, relacionalo cas demais artes.

¿non vos parece?

Lucía A.A

 

Santiago de Compostela Abril 19, 2008

Archivado en: 1 — mulleresliteratas @ 2:13 pm

Entre brumas húmidas

que envolven a grisacea néboa

camiño polas fría superficie pétrea

ata a impoñente fachada .

 

Un calafrío recorre o meu corpo

e unha axitada brisa empúxame

ata o lúgubre interior.

 

Xa se cheira no aire

ese peculiar aroma

que leva a mente ata séculos antes.

 

Tempo de reis e doncelas,

de vasalos e señores,

de castelos e mosteiros…

 

Unha gota que cae

evadíndome  das vellas fantasías;

vellas e frías como Compostela.

 

Goretti Fraga

 

 

http://es.youtube.com/watch?v=u_3pr1aOfR4

 

 

 

Santiago empapado de soños Abril 18, 2008

Archivado en: As nosas creacións — mulleresliteratas @ 7:52 am

 

Piso as lousas húmidas ós pés da catedral,

a lúa refléxase nas meniñas dos seus vans…a lúa.

Saboreo a doce arquitectura que me está a mostrar.

A cúpula que alberga os meus soños máis efémeros

atópase agora de fronte a min

e sorrí mentres que o ceo chora, coma de costume,

de ledicia.

 

Compostela, terra de esperanzas molladas,

de ilusións cumpridas, musicalidade en branco e negro,

sons da natureza urbana do medievo,

praceres visuais barrocos 

e eternos códices sensoriais,

mentres piso as lousas húmidas ós pés da catedral…

 

 

     Ángela Alonso Moreno

 

 

 

 

 

A catedral, corazón de pedra de Santiago Abril 17, 2008

Archivado en: 1 — mulleresliteratas @ 9:21 am

Chegar a Santiago

O traxecto faise longo e cansado,

mais a ilusión persiste por veres

o corazón de Santiago.

Corazón que pendura entre

dous mundos distintos

o románico alma e o gótico instintos.

Corazón de pedra que alumea a cidade

os seus sons retumban ata na alta mocidade.

Os anxelotes barrocos, na madeira dourada

o pórtico da gloria natureza estrelada.

Fóra, a quintana dos vivos onde bailan

cativos separando a quintana dos mortos

onde se oen alaridos.

A choiva baña Santiago, a capela corticela

protéxenos nun lado. As reliquias do Apóstolo,

o organum soando, a emoción é un latexo

que se respira no alto.

O botafumeiro despidenos dun lado a outro lado

pendura que pendura un ano e outro ano,

a auga escorrega ¡chegamos a Santiago!

Lucía Abarrategui

pintura: A Catedral de Rouen (Monet)

 

OS ÁCIOS Abril 15, 2008

Archivado en: 1 — mulleresliteratas @ 11:05 am

 

¿Cánto dera eu agora por un ácio
daqueles que collíamos a furto
das parras encostadas
nas roíñas de Dona Mariquita!

Ácios de uvas douradas, brancas, mouras,
ateigadas de zumes e lembranzas,
que unha man silandeira
-a man do tempo-
nos puña cada outono diante os ollos
abertos á cobiza. ¡Ai, Deus, quén dera!

Qué dera agora, niste van pechado,
onde morren os libros
un pouco a cada intre no meu peito,
un ácio… Ben sabedes: ¡unha pinga
de terra feita mel, de terra terra,
nos beizos apertados dun neniño!

E tornar a sentir a leda anguria
aquila que nos daba, cando a noite
viña pousando amodo,
con fuxidías sombras de paxaros,
nas roíñas de Dona Mariquita.

(Isto estóu a querer, mentres cavilo
nun cativo que durme
xa pra sempre perdido no meu peito.)

¡Cánto dera eu agora por un ácio
que me levase cara o tempo morto!.

Xosé María Álvarez Blázquez

En Canle Segredo (1954)